Arkadaşlar bakın burada biz bizeyiz. Sizinle her zamanki gibi açık konuşacağım. Benim kimseden bir şey gizlediğim yok. Bu blogu takip edenler/attığım postları görenler benim içimi dışımı bilir. Ben çok sıkıldım. Fazlasıyla sıkıldım. Bu hallerimden o kadar sıkıldım ki, değil başkaları, ben bile kendimi çekemez hale geldim. Cidden bu bloga her girdiğimde “ben yine ne saçmalamışım ya” deyip çıkıyorum ve buna sadece bir kaç tane gönderi istisna. Acayip takıntılı bir dönemden geçiyorum. Kafamın içinde daireler çizerken sürekli rastladığım düşünceler var ve gece bu düşüncelerle yatıp sabah bu düşüncelerle kalktığım da oluyor. Neden korkuyorum onu da bilmiyorum. Belki her şeyin geçmişte kalmasından. Artık bunları düşünmek istemiyorum. Ama aklımdan çıkmıyor işte. Çık-mı-yor. Düşüncelerimi kapatacak bir tuş bulabilsem anında basacağım. Anlıyorum sizi de sıkıyorum ama seçil'in dediği gibi, “aklımdan çıkan yolu bulamıyorum.” Şu dönemi atlatsam bir yine mutlu, geçinilebilir bir insan olacağım ama hadi hayırlısı. Cidden çok rahatsızım. Geceleri uyuyamıyorum, gün içinde uyanık kalmak ayrı bir işkence zaten. Şu ana kadar hayatımın en histerik ve manik dönemini yaşıyorum ve umarım bu kısa zaman içinde biter.